کاش میدیدم چیست آنچه که از چشم تو تا عمق وجودم

جاریست دست هایم برایت شعر می نویسد اما تو هرگز

نخواهی خواند آتش عشق در چشمانم غوطه می زند

ولی تو هرگز نخواهی دید نه تو هرگز نخواهی فهمید

و من با این اندوه از کنارت خواهم گذشت و باز تو

             درک نخواهی کرد...

گفتي :شعر هايت همه رنج و عذاب

                           گفتم :عاشقم بر فرض محال

گفتي :عشق چيست تو مي داني؟

                            گفتم :عشق هست معناي ناداني

گفتي :عشق فقط غم نيست

                            گفتم :غمش تموم زندگي ايست

گفتي:چرا عشق همزبانش دوري ايست

                             گفتم:شيريني اش درد دو ري ايست

گفتي:چرا ماندن هميشه سخت است؟

                            گفتم:كودك عشقت كم سال است

گفتي:مرا اين شوريده حالي چه حاصل ؟

                           گفتم : زماني مي رسد داني بي حا صل

گفتي:پس از عشق فا صله گيرم

                           گفتم:از نفسهايم چه بگويم

گفتي :بي ترديد عاشقم كردي

                           گفتم:عاشق نيستس عاشقي نكردي

گفتي:پس اين همه عذاب چيست؟

                        گفتم:عاشقا نه هايم همه دلتنگي ايست

گفتي :از من خام نباش دلگير

                         گفتم:عشق حاصل همين خا مي ايست

گفتي مي پندارم كه تو عاشق تريني

                         گفتم:عاشق ترين هم شود قرباني

گفتي:قربا ني تو ميشوم روزي

                         گفتم:آن روز من دهم ميهماني

گفتي :مهما ني اش به عهده ي من

                         گفتم:مهمانش تو هستي در مرگ عاشقا نه ام

گفتي : اخر داستان عشقت همين بود؟

                         گفتم : معني عشق همين است

گفتي:پس عشق از وصال مي گريزد

                         گفتم:وصال به پاي عشق نمي سوزد

گفتي :عشق چيست بي حاصل؟

                         گفتم :حاصلش نيست وصال عاشق

گفتي: پس ما هر دو عاشق ترينيم؟

                         گفتم :خوب مي داني كه هر دو غافل ترينيم

گفتي:پس هر دو مي شويم قرباني

                         گفتم:گر شويم قرباني ما هم ماندگاريم

به تو عادت کرده بودم

اي به من نزديک تر از من

اي حضورم از تو تازه

اي نگاهم از تو روشن

به تو عادت کرده بودم

مثل گلبرگي به شبنم

مثل عاشقي به غربت

مثل مجروحي به مرهم

لحظه در لحظه عذابه

لحظه هاي من بي تو

تجربه کردن مرگه

زندگي کردن بي تو

من که در گريزم از من

به تو عادت کرده بودم

از سکوت و گريه شب

به تو حجرت کرده بودم

با گل و سنگ و ستاره

از تو صحبت کرده بودم

خلوت خاطره هامو

با تو قسمت کرده بودم

خونه لبريز سکوته

خونه از خاطره خالي

من پر از ميل زوالم

عشق من تو در چه حالي